Lucy
Wstałam z łóżka. Wampiry nie śpią. Muszę udawać. Wiedzą o mnie tylko Harvey'owie. Znów powrót do szarej rzeczywistości. Mały kamień wpadł przez okno do pokoju. Connor. Tylko on z rodzeństwa nie wprasza się do domu.
-Wejdź!-krzyknęłam z za drzwi łazienki. Wskoczył do pokoju na drugim piętrze. Jego ramię otarło się o starą framugę okna. Syknął ze złością, gdy ujrzał kropelkę krwi. Mój węch mnie nie mylił. Connor nie jadł od dłuższego czasu.
-Głodny jesteś. I to bardzo.
-Tak bardzo to po mnie widać?-kiwnęłam głową i nadstawiłam mu nadgarstek pod twarz.
-Pij, wyglądasz strasznie-Jego kły zanurzyły się we krwi. Nagle urwała mi się pamięć.
* * *
Wokół panowała ciemność. Wstałam i rozejrzałam się. Przede mną pojawił się chłopak. Nie był zwykły. Coś wyjątkowego przyciągało mnie do niego.
-Kim jesteś?-krzyknęłam, lecz nie odpowiedział, ale uśmiechnął się z pogardą. Mój instynkt wampira przejął nade mną kontrolę. Podbiegłam do niego. W biegu zauważyłam, że byłam ubrana w średniowieczną, czarną suknię. Złapałam go za szyję i podniosłam do góry. Z za jego pleców wyłoniły się ogromne, szafirowo-czarne skrzydła. Jego ustrój znacznie się zmienił. Z typowego nastolatka w luźnej bluzie, stał się czymś w rodzaju anioła i demona w jednym.
-Kim ty do cholery jesteś?!-ryknęłam, a jego wielkie skrzydła zatrzepotały prawie bezszelestnie. Ciężka siła wiatru cisnęła mną o ścianę.
-Nigdy nie waż się robić czegoś podobnego wobec swojego sprzymierzeńca. Mogłaś mnie zabić, a ja nie jestem na ciebie odporny. Wrócę jeszcze do ciebie, nie uciekaj bo i tak cię znajdę.
Patrzyłam w miejsce, gdzie przed chwilą stało to coś.
-Sprzymierzeniec... Taaa... Jak orzeł i mysz-prychnęłam