sobota, 6 lipca 2013

4. Enemies go back to the time when the greatest weapon to destroy everything connected with you.

Sebastian

Usłyszałem krzyk, ale tak cichy, że żaden człowiek by go nie usłyszał. Coś na rodzaj pisknięcia. Szybko odwróciłem się, ale nic nie zauważyłem. Nagle zza kolumny wybiegł zziajany i wyczerpany Quinn.
-Stary co Ci się stało?-zapytałem z przerażeniem
-Mamy problem. Nicholas... Zniknął i zostawił coś.

*     *     *
Nicholas


Z trudem otworzyłem oczy, ostry ból w karku dawał mi do tego powody. Leżałem na starej, zniszczonej kanapie. Po chwili do pomieszczenia wpadła niebieskooka kobieta.
-Oh! Nasz młody wampirek się obudził! Klaus!-krzyknęła w przestrzeń. Nagle za mną stanął mężczyzna trzymając w wielkich rękawicach grubą linę nasiąkniętą werbeną i korą z lipy.
-Tak?
-Nie związuj go głupcze, tylko leć do Pani powiadomić ją, że młody krwiopijca się obudził!-patrzyłem na Klaus'a, ale ten zniknął w mgnieniu oka.
-Dlaczego mnie porwaliście?-spytałem się wampirki, lecz ona uśmiechnęła się złośliwie.
-Młody kuzynie-zaczęła z naciskiem na "kuzynie"-to pytanie nie powinieneś kierować do mnie, czy do Klaus'a, czy do innych tylko do Pani. Ona może odpowie ci na to pytanie. Jak na zawołanie, w ciemności na drugim krańcu groty pojawił się wielki strumień światła. A w nim osoba, którą znałem dość dobrze, a mianowicie moja przyszywana matka-Helena. Jednak coś w niej mi nie pasowało.
-Matko, dlaczego mnie tu trzymają?-krzyknąłem do niej z nadzieją na odpowiedź, ale Helena podeszła bliżej mnie i uśmiechnęła się złowrogo. Wtem jej ciało zaczęło się zmieniać. Ból przeszył ją, a krzyk jaki z siebie wydała, można było porównać do ochrypłego śmiechu. Spojrzałem na Klaus'a, ale ten spojrzał na kobietę, która z mojej matki przybrała postać Inbiery.
-Pani, ja z Caroline powinniśmy już iść i zająć się innymi.
-Dobrze, lecz bądźcie ostrożni i poczekajcie na odpowiednią okazję.
Klaus wraz z Caroline ukłonili się Inbierze i wyszli.
-I co ja mam z tobą zrobić synu marnotrawny?-spojrzała na mnie z politowaniem.
-Nie mów tak do mnie, nie jestem żadnym synem marnotrawnym!
-Uspokój się!-wrzasnęła na mnie-Nie po to tu jesteś. Jeżeli spróbujesz się wymknąć lub zrobić coś co przeszkodzi to w moich planach to gorzko tego pożałujesz!
Spojrzałem na nią nie odchylając głowy do dołu, a ta wyłapując mój wzrok posłała mi ostrzegawcze spojrzenie i wyszła z sali wraz ze swoją strażą.

---------------------------------------------------------
Moja kochana Emmaline! Na twoje życzenie postaram pisać się trochę dłuższe chaptery, lecz to nie jest takie proste jak mi się wydawało parę dni temu. Choć nie jest tak długi jakbym tego chciała to i tak cieszę się, że po tak długiej nieobecności udało mi się przekonać siebie żebym znowu zaczęła tutaj pisać. Mam jeszcze informacje dla czytelników, żeby zostawiać po sobie ślad w postaci komentarza, nawet takiego dwu słowego. :)) Od 14 lipca do końca tego miesiąca mnie niestety nie będzie, lecz podczas wyjazdu w wolnym czasie będę pisać na brudno w zeszycie i w sierpniu na pewno nadrobię zaległości. ;) 
Zachęcam do czytania,  Jane

P.s. Czy jeżeli ktoś mógł to pomógł mi rozpowszechniać mój blog?

wtorek, 28 maja 2013

3. Every dream is like a ghost that still will ...

Lucy
Wstałam z łóżka. Wampiry nie śpią. Muszę udawać. Wiedzą o mnie tylko Harvey'owie. Znów powrót do szarej rzeczywistości. Mały kamień wpadł przez okno do pokoju. Connor. Tylko on z rodzeństwa nie wprasza się do domu.
-Wejdź!-krzyknęłam z za drzwi łazienki. Wskoczył do pokoju na drugim piętrze. Jego ramię otarło się o starą framugę okna. Syknął ze złością, gdy ujrzał kropelkę krwi. Mój węch mnie nie mylił. Connor nie jadł od dłuższego czasu.
-Głodny jesteś. I to bardzo.
-Tak bardzo to po mnie widać?-kiwnęłam głową i nadstawiłam mu nadgarstek pod twarz.
-Pij, wyglądasz strasznie-Jego kły zanurzyły się we krwi. Nagle urwała mi się pamięć.
*     *     *
Wokół panowała ciemność. Wstałam i rozejrzałam się. Przede mną pojawił się chłopak. Nie był zwykły. Coś wyjątkowego przyciągało mnie do niego.
-Kim jesteś?-krzyknęłam, lecz nie odpowiedział, ale uśmiechnął się z pogardą. Mój instynkt wampira przejął nade mną kontrolę. Podbiegłam do niego. W biegu zauważyłam, że byłam ubrana w średniowieczną, czarną suknię. Złapałam go za szyję i podniosłam do góry. Z za jego pleców wyłoniły się ogromne, szafirowo-czarne skrzydła. Jego ustrój znacznie się zmienił. Z typowego nastolatka w luźnej bluzie, stał się czymś w rodzaju anioła i demona w jednym.
-Kim ty do cholery jesteś?!-ryknęłam, a jego wielkie skrzydła zatrzepotały prawie bezszelestnie. Ciężka siła wiatru cisnęła mną o ścianę.
-Nigdy nie waż się robić czegoś podobnego wobec swojego sprzymierzeńca. Mogłaś mnie zabić, a ja nie jestem na ciebie odporny. Wrócę jeszcze do ciebie, nie uciekaj bo i tak cię znajdę.
Patrzyłam w miejsce, gdzie przed chwilą stało to coś.
-Sprzymierzeniec... Taaa... Jak orzeł i mysz-prychnęłam

czwartek, 23 maja 2013

2. It is best to light up your heart in dar­kness, when eyes spot no other light.

Helena
Weszłam do sali obrad. Już od dwóch miesięcy Inbiera (czyt. Inbira) szantażowała nas swoimi groźbami. Cała sala wstała, a ja usiadłam na swoim miejscu. Nagle do środka wpadła Inbiera.
-Heleno! Musisz zgodzić się na ustawienie mojego rodu do Krwawego Księżyca!
Jej żądanie wzniosło szmer na sali. 
-Cisza!-krzyknęłam, a echo uniosło mój głos-Wiesz, co dokonali twoi przodkowie!? Zniszczyli cały zamek Rutland'ów, naszych wspólnych przodków! Ależ oczywiście ty się tym nie przejmujesz! Wolałabym nie wspominać o innych dokonaniach twoich rodzicielów! Więc oddalam wniosek i przechodzę do głównego celu naszego dzisiejszego spotkania.
-Jeszcze tego pożałujesz. Przekonasz się, że jeżeli chcemy, potrafimy zniszczyć ród Harvey'ów!
Odwróciła się i wybiegła z audytorium.

*      *     *
Nicholas
Idę do Sebastiana. Jest najstarszy to może on mi pomoże. Właśnie zaczęła się obrada Krwawego Księżyca, na którym przewodniczyła moja przybrana matka. Gdy opuściłem prawdziwą rodzinę, całe moje życie runęło. Moja babcia,, aż tak bardzo zmartwiła się moim zniknięciem, że dwa dni po moim zniknięciu umarła na zawał serca. Od czasu do czasu w ukryciu przed resztą, z Lucy jedziemy na pagórek za wieżowcem i obserwujemy co u mojej mamy. W domu zapanowała kompletna cisza. Coś ruszyło się za kurtyną od okna. W powietrzu unosiła się woń krwi.Podszedłem bliżej. Coś silnego i śmierdzącego złapało mnie za szyję. Poczułem na ręku okucie. 

czwartek, 2 maja 2013

1. Something that will soon change your fate.

Quinn

Szukałem w internecie informacji o Krwawym Księżycu.

-Czego szukasz?-spytał mój brat bliźniak
-Krwawy Księżyc-Connor spojrzał na mnie z grymasem. Kamień uderzył o pokrywę laptopa, a ten z hukiem spadł z moich kolan na ziemię.
-Wampiry do Quinn'a! Złaź z tego drzewa!
Zeskoczyłem z gałęzi. Rozumiem, że inne wampiry z XIV w. chodzą w średniowiecznych zbrojach i innych takich, ale oficjalny zakaz używania telefonów i innych środków komunikacji to dopiero barbarzyństwo! Z za drzewa za którym stał Connor, wyskoczyła nagle Solange.
-Strażnik na trzynastej!
Zacząłem krzyczeć na Connor'a.
-Może będziesz tak łaskawy i sprzątniesz laptopa którego zwaliłeś!
-Mój kochany braciszku...Sam go sprzątaj! Ty go upuściłeś z 10 metrów sieroto!
-Chłopaki!-jedynie Sol mogła manipulować strażnikiem, ale jeszcze nie mogła przywołać tej mocy do siebie, więc wolała uspokoić braci-Strażnik na piątej!
Wsiedliśmy na motory i popędziliśmy z hukiem na główną polanę.

 *     *     *
Lucy

Zakupy z El są jak... No właśnie, ciężko je nawet opisać. Lecz dzisiejsze zmagania z siostrą zakłócił telefon.
-Tak?-sapnęłam do iPhona ze zmęczenia jakie wywołały na mnie zakupy El.
-Lucy, Lucy, Lucy...-jakiś głos wywoływał moje imię
-Halo?-krzyczałam do telefonu, lecz nikt mi nie odpowiedział, a połączenie zostało przerwane.
-Wszystko dobrze?-nagle przede mną stanęła El.
-Tak, wszystko okey. Tylko trochę zakręciło mi się w głowie...
Może wracajmy do domu.