Sebastian
Usłyszałem krzyk, ale tak cichy, że żaden człowiek by go nie usłyszał. Coś na rodzaj pisknięcia. Szybko odwróciłem się, ale nic nie zauważyłem. Nagle zza kolumny wybiegł zziajany i wyczerpany Quinn.
-Stary co Ci się stało?-zapytałem z przerażeniem
-Mamy problem. Nicholas... Zniknął i zostawił coś.
* * *
Nicholas
Z trudem otworzyłem oczy, ostry ból w karku dawał mi do tego powody. Leżałem na starej, zniszczonej kanapie. Po chwili do pomieszczenia wpadła niebieskooka kobieta.
-Oh! Nasz młody wampirek się obudził! Klaus!-krzyknęła w przestrzeń. Nagle za mną stanął mężczyzna trzymając w wielkich rękawicach grubą linę nasiąkniętą werbeną i korą z lipy.
-Tak?
-Nie związuj go głupcze, tylko leć do Pani powiadomić ją, że młody krwiopijca się obudził!-patrzyłem na Klaus'a, ale ten zniknął w mgnieniu oka.
-Dlaczego mnie porwaliście?-spytałem się wampirki, lecz ona uśmiechnęła się złośliwie.
-Młody kuzynie-zaczęła z naciskiem na "kuzynie"-to pytanie nie powinieneś kierować do mnie, czy do Klaus'a, czy do innych tylko do Pani. Ona może odpowie ci na to pytanie. Jak na zawołanie, w ciemności na drugim krańcu groty pojawił się wielki strumień światła. A w nim osoba, którą znałem dość dobrze, a mianowicie moja przyszywana matka-Helena. Jednak coś w niej mi nie pasowało.
-Matko, dlaczego mnie tu trzymają?-krzyknąłem do niej z nadzieją na odpowiedź, ale Helena podeszła bliżej mnie i uśmiechnęła się złowrogo. Wtem jej ciało zaczęło się zmieniać. Ból przeszył ją, a krzyk jaki z siebie wydała, można było porównać do ochrypłego śmiechu. Spojrzałem na Klaus'a, ale ten spojrzał na kobietę, która z mojej matki przybrała postać Inbiery.
-Pani, ja z Caroline powinniśmy już iść i zająć się innymi.
-Dobrze, lecz bądźcie ostrożni i poczekajcie na odpowiednią okazję.
Klaus wraz z Caroline ukłonili się Inbierze i wyszli.
-I co ja mam z tobą zrobić synu marnotrawny?-spojrzała na mnie z politowaniem.
-Nie mów tak do mnie, nie jestem żadnym synem marnotrawnym!
-Uspokój się!-wrzasnęła na mnie-Nie po to tu jesteś. Jeżeli spróbujesz się wymknąć lub zrobić coś co przeszkodzi to w moich planach to gorzko tego pożałujesz!
-Młody kuzynie-zaczęła z naciskiem na "kuzynie"-to pytanie nie powinieneś kierować do mnie, czy do Klaus'a, czy do innych tylko do Pani. Ona może odpowie ci na to pytanie. Jak na zawołanie, w ciemności na drugim krańcu groty pojawił się wielki strumień światła. A w nim osoba, którą znałem dość dobrze, a mianowicie moja przyszywana matka-Helena. Jednak coś w niej mi nie pasowało.
-Matko, dlaczego mnie tu trzymają?-krzyknąłem do niej z nadzieją na odpowiedź, ale Helena podeszła bliżej mnie i uśmiechnęła się złowrogo. Wtem jej ciało zaczęło się zmieniać. Ból przeszył ją, a krzyk jaki z siebie wydała, można było porównać do ochrypłego śmiechu. Spojrzałem na Klaus'a, ale ten spojrzał na kobietę, która z mojej matki przybrała postać Inbiery.
-Pani, ja z Caroline powinniśmy już iść i zająć się innymi.
-Dobrze, lecz bądźcie ostrożni i poczekajcie na odpowiednią okazję.
Klaus wraz z Caroline ukłonili się Inbierze i wyszli.
-I co ja mam z tobą zrobić synu marnotrawny?-spojrzała na mnie z politowaniem.
-Nie mów tak do mnie, nie jestem żadnym synem marnotrawnym!
-Uspokój się!-wrzasnęła na mnie-Nie po to tu jesteś. Jeżeli spróbujesz się wymknąć lub zrobić coś co przeszkodzi to w moich planach to gorzko tego pożałujesz!
Spojrzałem na nią nie odchylając głowy do dołu, a ta wyłapując mój wzrok posłała mi ostrzegawcze spojrzenie i wyszła z sali wraz ze swoją strażą.
---------------------------------------------------------
Moja kochana Emmaline! Na twoje życzenie postaram pisać się trochę dłuższe chaptery, lecz to nie jest takie proste jak mi się wydawało parę dni temu. Choć nie jest tak długi jakbym tego chciała to i tak cieszę się, że po tak długiej nieobecności udało mi się przekonać siebie żebym znowu zaczęła tutaj pisać. Mam jeszcze informacje dla czytelników, żeby zostawiać po sobie ślad w postaci komentarza, nawet takiego dwu słowego. :)) Od 14 lipca do końca tego miesiąca mnie niestety nie będzie, lecz podczas wyjazdu w wolnym czasie będę pisać na brudno w zeszycie i w sierpniu na pewno nadrobię zaległości. ;)
Zachęcam do czytania, Jane
P.s. Czy jeżeli ktoś mógł to pomógł mi rozpowszechniać mój blog?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz